Wojna na Pacyfiku

We trust!
Ten artykuł dotyczy II wojny światowej. Zobacz też: inne wydarzenia związane z tą nazwą.

Wojna na Pacyfiku - całokształt działań militarnych w Azji Wschodniej, Południowo-Wschodniej i na obszarach Oceanu Spokojnego w okresie od 1937 do 1945 r., które przybrały formę szczególnie natężonego konfliktu w okresie od 7 grudnia 1941 (japoński atak na Pearl Harbor) do 2 września 1945 (bezwarunkowa kapitulacja Japonii), będąc wówczas częścią II wojny światowej. Wojna prowadzona była z jednej strony przez Cesarstwo Japonii i jej nielicznych sojuszników, a z drugiej przez siły alianckie ze Stanami Zjednoczonymi na czele.

Wojnę można podzielić na kilka etapów. Od 1937 r. miała miejsce wojna chińsko-japońska, w której po początkowych sukcesach armii cesarskiej sytuacja ustabilizowała się aż do sierpnia 1945 r. Od 7 grudnia 1941 r. – atak na Pearl Harbor do 4 czerwca 1942 r. – bitwy o Midway trwał "japoński blitzkrieg", w czasie którego Japonia osiągnęła prawie wszystkie z wcześniej zakładanych celów. Po utracie przez Japonię w bitwie o Midway dużej liczby lotniskowców, odgrywających główną rolę w działaniach na Pacyfiku, nastąpił okres względnej równowagi w zmaganiach wojennych, który znaczyły walki o wyspę Guadalcanal i o Nową Gwineę. Od wygranej Amerykanów na Guadalcanalu (8 lutego 1943) Japończycy stracili całkowicie inicjatywę i przeszli do obrony. Amerykanie zaczęli zajmować wówczas kolejne wyspy znajdujące się w rękach japońskich i stopniowo zbliżali się do Wysp Japońskich. W chwili uzyskania możliwości bezpośredniego bombardowania terytorium przeciwnika, alianci uzyskali całkowitą przewagę. Wraz ze zdobyciem Okinawy przygotowano plan inwazji na główne wyspy japońskie, który zarzucono dopiero w chwili kapitulacji. Zmagania te charakteryzowało wysokie zaangażowanie nowoczesnych środków bojowych, a zwłaszcza lotnictwa (w tym lotnictwa morskiego), a także wyjątkowa determinacja i bezkompromisowość z obu stron.

Wbrew oczekiwaniom Japonii, która liczyła na zawarcie korzystnego traktatu pokojowego po krótkiej i zwycięskiej kampanii, Stany Zjednoczone (najważniejszy element sił alianckich) nie poddały się, a zaatakowały. Przemysł wojenny Ameryki niemal z dnia na dzień ruszył pełną parą, pozwalając na osiągnięcie miażdżącej przewagi liczebnej i technicznej nad przeciwnikiem. Wojna z Japonią została wygrana dzięki ogromnemu potencjałowi przemysłowemu USA, poświęceniu ich żołnierzy i całego społeczeństwa.

Jakkolwiek termin Taiheiyō Sensō ("Wojna na Pacyfiku") jest obecny w języku japońskim, to najczęściej używa się terminu Dai Tō-A Sensō (太平洋戦争 "Wojna Większej Wschodniej Azji").




® 2007-2008